Rest on roof
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ 23 IOYNIOY 2020
Ιούνιος 23, 2020
Traveler
ΟΝΕΙΡΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ
Ιούνιος 23, 2020

ΟΙ ΚΕΡΑΣΙΕΣ ΑΝΘΙΖΟΥΝ ΑΚΟΜΑ, ΜΑΡΙΑ

Tree blossom in woman hand

Ποίηση της Μαρίας Αλμπανίδου

  • Οι κερασιές ανθίζουν ακόμα, Μαρία

Ανελέητα περνάνε από πάνω μου
στρατιές βαρβάρων,
ωρύομαι, χτυπώ, φωνασκώ.
Κανείς δεν είναι εδώ ν΄ακούσει.
Κανείς δεν με βοηθά.
Σηκώνω τον πήχη.
Περνώ από κάτω.
Είμαι η πιο ψηλή.
Το ξέρω.
Δεν ανέχομαι άλλες παρελάσεις.
΄Άλλες παραστάσεις ενόπλων.
Πολεμώ για ένα κόσμο
που τα έχασε όλα μα όλα.
Πολεμώ για ένα κόσμο
που δεν τα πρόλαβε όλα.
Που είναι εδώ.
Δίπλα μας.
Κοντά μας.
Σχεδόν εφικτός.
Σχεδόν ανέφικτος.
Μια ουτοπία της στιγμής.
Μια γαλήνη για τους πολλούς.
΄Οχι για τους λίγους.
Για ένα κόσμο,
όπου ο έρωτας και η επανάσταση,
δεν είναι κόσμοι ασύμβατοι.
Πάνε χέρι χέρι.
Για να μείνουμε εκεί που μας πονάει.
Και να γιατρευτούμε.
Όχι εκεί που μας δοξάζουν.
Για να χωρέσουμε τις μικρές μας στιγμές
στις μεγάλες μας δόξες.
Γιατί για μένα και για σένα,
ο κόσμος αυτός είναι εκεί,
όπου η παλάμη του ενός
χωράει στην παλάμη του άλλου.
Γιατί, Μαρία, μην ξεχνάς,
πως δρασκελίσαμε ήδη το μονοπάτι της νιότης.
Και ξαναερωτευτήκαμε τον εαυτό μας.
Μην ξεχνάς
πως το πρωί όταν ξυπνάμε,
ακούμε μόνο τη φωνή μας,
να μας καλεί
να συνεχίσουμε το παιχνίδι
που αφήσαμε εχθές μισό.
Μην ξεχνάς, Μαρία,
πως το μόνο εμπόδιο για την Τέχνη
είναι ο ίδιος ο εαυτός της.
Και, τέλος, σκέψου,
πως τα χρόνια που περάσαμε πλάι στη σκλαβιά,
μας άφησαν ένα μαύρο σκοτάδι στην ψυχή.
Γιατρεύεται μόνο με την Αγάπη και τη Ζωή.
Σκέψου, Μαρία,
πως μια άλλη μέρα ξημερώνει
και είμαστε ακόμα εδώ.

Βόλος 10-11-2017
7:01 π.μ.

#Ποίηση

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *